Auteur:  Diana Willemsen

Als kind uit een gebroken gezin en een -sorry voor de eerlijkheid- verknipte familie, dacht ik niet zoveel lessen van mijn moeder te hebben geleerd. Mijn vader verliet ons, toen ik nog heel jong was. Mijn moeder stond er, zoals zo vaak in die vroege jaren 80, berooid en alleen voor. Haar familie was alles behalve behulpzaam en langzaam maar zeker zakte ze weg in de modderpoel van ellende. Ze werd nors en zwijgzaam. Misschien leerde ik alleen lessen van hoe ik het niet zou willen doen, denk ik.

Maar dan hoor ik mijn wasmachine haperen en voordat ik er erg in heb, staat mijn badkamer, waar de machine staat, blank. Ik spring op, weet meteen alle gevaar uit te bannen. Stroom uitschakelen, waterkraan dicht, badlaken voor de badkamerdeur. Mijn handen pakken een waterpomptang, een teiltje en wat ik nog meer nodig heb. Zonder er echt bij na te denken, maak ik de badkamervloer droog. Daarna bekijk ik het probleem van de wasmachine. Het is deze keer slechts een verstopping. Weer een babysokje misschien of een bh-beugel? Ik maak een interne notitie dat ik toch echt een lingeriewaszakje moet aanschaffen en fiks het euvel. Vorige keer verving ik de pomp van de machine. Ook verhuis ik zware meubels, leg ik vloeren en wit ik plafonds. Zelfs de accu van mijn oude auto vervangen is geen probleem. Hoe komt dat toch?

Dan zie ik mijn moeder. Ze is nauwelijks groter dan een kind en zeer tenger gebouwd. Ze staat onderaan de trap van het huis waar we deze keer tijdelijk (?) mogen wonen. Een loodzware Zanker wasmachine staat naast haar. Het ding is zo zwaar als een olifant in mijn herinnering. De wasmachine moet twee etages omhoog. Kortaf beveelt ze me naar bed te gaan. Ik weet beter dan mijn hulp aan te bieden, dus ik ga. Met gebonk en gevloek val ik in slaap. De volgende ochtend staat de wasmachine in de keuken. Ook alle andere meubels en spulletjes staan op hun plaats. Mijn moeder hangt moe maar voldaan op een keukenstoel.

Wat heb ik nu van mijn moeder geleerd? Al met al waardevolle les: je kunt het echt zelf. Ook al ben je klein, voel je je hulpeloos, heb je armen als luciferhoutjes. Ook jij kunt, misschien met wat slimmigheidjes, een wasmachine verplaatsen. Later begreep ik dat al die zware dingen verplaatste met behulp van een deken. Maar toch, ze deed het zelf. Dat is toch echte mom power. En toch is om hulp vragen ook niet zo slecht.

Scroll naar boven