Geniepig geintje

Auteur: Ike Stubbe

Het snode plannetje werd in de winter gesmeed. Anna was niet zo’n beste schoonmaakster. Dus achter de planten lag het nodige stof, dode vliegen, oorkruipers en wespen. Een bol klein handje schoof stiekem een dode wesp verder uit het zicht achter het gordijn. Het dochtertje van Anna wist donders goed dat haar moeder daar nooit met een doekje bij zou komen. Die wesp lag in bewaring, voor het juiste moment met het beste effect. Dus geduldig en met verborgen plezier deed Mieke wat ze in de winter vaker deed. Zoals buiten een ijsbaan maken in de sneeuw, ‘s avonds na het eten wat t.v. kijken en dan naar bed. Zodra het buitenbad openging, was ze na schooltijd tot aan het avondeten iedere dag in het zwembad te vinden. Dus het dagelijkse leventje ging rustig door.

Tot die ene zomerse zaterdag rond een uur of elf, de eerste familie buiten brunch van het jaar. De tafel op het terras van de achtertuin werd gedekt. Een wit tafelkleed met een lichtgeel randje werd over de tafel gedrapeerd. Bij iedere hoek van de tafel kwam een wasknijper op het kleed, zodat het niet weg kon waaien. Vier borden, glazen, mokken, messen en theelepels op tafel. Net als pakken jus d’orange, appelsap en melk. Een lichtbruine jerrycan met donkerbruine dop, gevuld met koffie. Een suikerpotje met oma’s schepje erin. De zoetigheid zoals hagelslag, chocoladepasta en bruine suiker. Vervolgens het hartige. De kaas, salami en boterhamworst, de margarine en het brood. Anna koos de stoel het dichtst bij de deur van de bijkeuken. Miekes vader ging aan de korte kant van de tafel naast Anna zitten. Mieke’s broer moest nog naar buiten komen.

Dit was het moment om haar snode plannetje tot in perfectie uit te voeren. Mieke gaf te kennen dat ze nog even naar binnen moest en snelde naar de vensterbank achter de t.v. Ze duwde het gordijn opzij en met een klein binnensmonds vreugdekreetje constateerde ze dat de wesp er nog steeds lag. Ze pakte het wespje voorzichtig bij een vleugeltje en legde het liefdevol op haar linkerhandje. Dekte de zwart-geel gestreepte schat af met haar rechterhandje. Liep van de woonkamer, via de keuken door de bijkeuken en bleef even in de deuropening staan. Een grote grijns verscheen op haar gezicht want het lang verwachtte moment was daar. Haar vader en moeder zaten aan tafel en haar broer was bezig te gaan zitten. Mieke gooide de wesp op Anna’s bord. Zij slaakte een gil die op het eind van de straat te horen was. Als een waar hoogspringer sprong ze op en snelde het huis in. Het hierbij laten, kon Mieke niet over haar hart verkrijgen. Ze pakte de wesp weer op en liep naar een bevende Anna achter in de keuken om te laten zien dat de wesp dood was en dus niets meer kon doen. Na de brunch kon zelfs Anna om het geniepige geintje lachen.

Scroll naar boven