Auteur: Cor Woolthuis

‘Waarom deed je dat?’ vroeg ik verbaasd aan Maurits, nadat hij totaal onverwacht een bod uitbracht op dat heel mooie schilderij van Alma – Tadema. Ik bedoel, dat was niet de afspraak. Maurits zou meegaan om te kijken hoe dat er aan toegaat, op zo’n veiling. Hij wilde dat hele proces meemaken: van het moment waarop ik had gezegd: “hee, dat is een mooi schilderij!” tot het ophangen aan de muur. Vond hij wel interessant. Ik heb het sterke vermoeden dat hij dat gaat verwerken in zijn nieuwe boek dat eind dit jaar uit moet komen. Niet dat hij dat mij dat vertelt natuurlijk. Ik heb ooit de fout gemaakt door een keer nadrukkelijk te vragen waar z’n nieuwe boek nou over gaat.

Hij keek me alleen even iets langer aan, gaf geen antwoord en was al weer ver weg met z’n gedachten. Dat was dus drie boeken geleden. Ik vraag het gewoon niet meer.

En nu hier, bij dat veilinghuis, er was gewoon geen aanleiding, niks. Bij mijn weten heeft hij nog nooit op deze manier een schilderij gekocht. Ja, geld genoeg, dat wel. Elk boek een bestseller, over de hele wereld. Zijn belangstelling voor schilderijen kwam ook al niet boven het gemiddelde uit: hij had hier en daar wel wat hangen thuis, maar daar zaten geen grote namen tussen.

En bovendien was er de onuitgesproken afspraak tussen ons: als het om kunst ging, was ik de zogenaamde expert. Mag ook wel, want behalve dat ik de studie kunstgeschiedenis keurig heb afgemaakt heb ik altijd belangstelling gehad voor kunst en wat er bij komt kijken.

Vanmorgen had hij niks gezegd over dat hij ook zou gaan bieden, laat staan dat hij uitgerekend bij dit schilderij mee zou gaan bieden. Hij wist dat ik een groot liefhebber ben van Lawrence Alma Tadema en dat ik iets heb met dit schilderij, unconscious rivals. Maar hij heeft daar nooit iets over gezegd.

Na een aantal schilderijen die ook wel mooi waren, werd dan eindelijk “mijn” schilderij getoond.

Ik keek nog om me heen om te kijken of er veel concurrentie was en ik stelde tevreden vast dat er niet veel vaste klanten waren. Dat zou dus een ontspannen bieding kunnen worden.

En al gelijk in het begin steekt Maurits een bordje op…Ik wist niet eens dat hij een bordje had !   

En hoewel ik al bijna zeker weet dat hij ook deze vraag niet gaat beantwoorden vroeg ik dus toch maar waarom hij dat nou deed. Tegelijk realiseerde ik me ineens dat dit schilderij natuurlijk helemaal niet van mij is. Iedereen mag en kan bieden. Bovendien is het te mooi om zomaar bij iemand thuis te hangen, zonder dat iedereen daar van kan meegenieten. Ook al zou hij eenzaam, maar wel mooi  aan mijn muur hangen… Eigenlijk zou hij helemaal niet geveild moeten worden ! Hij moet blijven hangen waar hij nu is: in een museum! Verwarrend allemaal!

Op dat moment draait Maurits zich naar me toe en zegt heel rustig: dit schilderij is een cadeau van mij aan jou en je vrouw…En hij draait zich om en is verder weer niet te bereiken… 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven