Auteur: Nel Hollander

In onze kleine keuken staat een grote berg afwas. Gisteravond hadden we een feestje en bleven er mensen eten. Het werd te laat om de vaat nog te doen.

Dus de volgende ochtend gaan we aan de slag.

Mijn vader wast af en ik help met afdrogen. Wat afgedroogd is, zet ik op een klaptafeltje dat mijn vader speciaal daarvoor gemaakt heeft.

Twee scharnieren vastgemaakt aan de muur en daarop een plank bevestigd.

Als er niet wordt afgewassen, is dat tafeltje niet nodig en dan klappen we de scharnieren in en de plank tegen de muur. Op die manier ontstaat er iets meer ruimte zodat je er makkelijker door kunt of bij de kastjes of het gasfornuis kunt staan. Geniale oplossing.

Wel altijd goed opletten als je de plank weer omhoog doet: de scharnieren moeten echt goed geklikt zitten.

De berg afwas wordt kleiner. De schone vaat stapelt zich op.

Bijna klaar. Gelukkig.

Het lijkt in slow motion te gebeuren, maar er klinkt een enorm lawaai.

Het tafeltje houdt het niet meer en klapt in. Alle schone vaat valt op de grond, kapot, in stukken.

Wat een ravage.

Wat een schrik.

Mijn vader en ik kijken elkaar verbaasd aan. Hoe kon dit nou gebeuren?

Ik stamel: “Hij heeft écht klik gezegd”.

Hij antwoordt: “En nou zei-ie klap”.

1 gedachte over “Klip-Klap in het keukentje”

  1. ‘O help: werd je hard geslagen?’
    Voor mij een logische reactie.
    Maar het was vast een lieve woordgrap, die ws lang in het gezin gebruikt ging worden.
    En dan die afwas. Een bijna verloren beeld.
    Net als de zo nodige klaptafeltjes.
    Ik heb genoten van je beeld. Behalve de klap!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven