Auteur: Anja Buurman

Mijn meest zichtbare litteken zit op mijn rechterenkel en is ruim tien centimeter lang. Het is een beetje kronkelig en rood en best lelijk om te zien. Lange tijd droeg ik geen capri broeken of jurkjes. Totdat een vriendin het een keer stoer noemde toen ze het zag in de sauna.

Het gebeurde zo’n tien jaar geleden. Ik was onderweg van mijn werk naar pianoles op de fiets. Over beide was ik al een poosje niet zo enthousiast. Mijn werk omdat het saai was en pianoles omdat ik er onvoldoende tijd aan besteedde en steeds met een schuldgevoel daarover bleef zitten. Ik fietste door een smal straatje en van de andere kant kwam een auto met van die doordringend felle ledlampen. Ik probeerde tegelijkertijd om uit te wijken voor die auto aan de ene kant en de stoeprand aan de andere kant niet te raken. Slechts één van de twee lukte en ik eindigde onder mijn fiets en niet onder de auto, die overigens gewoon doorreed.

Er was een vriendelijke voetganger die het had zien gebeuren en die me overeind hielp. Hij wachtte met me op de ambulance toen bleek dat ik niet meer kon lopen en bracht mijn fiets naar mijn werk. Ik heb hem er nooit voor kunnen bedanken.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek mijn enkel gebroken en ik kreeg er een ijzeren plaat met schroeven in die het bot bij elkaar moest houden. Ik herinner me dat ik tijdens de operatie kort wakker werd en mijn been een stukje verderop in de lucht zag zweven. Ik zwaaide naar de aantrekkelijke chirurg en zei flirterig (en onder invloed van de verdoving) ‘hoi’.

In de negen weken die volgden leerde ik met krukken de vier trappen op en af te gaan om in mijn woonkamer en naar het toilet, de keuken, de badkamer en mijn slaapkamer te komen. Ik huurde allerlei handige hulpmiddelen van de thuiszorgwinkel zoals een serveerwagentje om spullen van en naar de keuken te vervoeren en een magnetron voor kant-en-klaar maaltijden. En vriendinnen duwden me in een rolstoel door het park als ik er genoeg van had om binnen te zitten.

Mijn werk beperkte zich die negen weken tot één project waar ik thuis aan kon werken en waar ik nog steeds trots op ben. Ik maakte een gids met daarin alle organisaties die je kunnen helpen als je bijvoorbeeld thuis komt te zitten met een gebroken enkel. En pianospelen deed ik alleen nog voor mijn plezier voortaan. Ik stopte met pianoles.

Mijn litteken herinnert me er nog elke dag aan om mijn eigen keuzes te maken en niet af te wachten tot mijn lichaam aan de bel trekt om me hardhandig met mijn neus op de feiten te duwen. En om niet in het licht te kijken van aanstormende auto’s.

2 gedachten over “Konijn in de koplampen”

  1. Goed doordacht verhaal, Anja! Het heeft een kop en een staart en ondanks deze ellendige ervaring weet je de toon toch licht te houden. 🤩
    Groetjes Kristien

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven