Auteur: Ike Stubbe

Je zit achter je bureau in een heel klein kamertje. Je wilt je huiswerk maken, maar door de tranen zie je niets meer. Allerlei gedachten en emoties razen door je hoofd, hart en lichaam. Het is niet verwonderlijk. Sterker nog, dat je al drie maanden één en al huilbuien hebt is volstrekt logisch en gezond. Laat die tranen het allemaal maar goed doorspoelen. Jouw verdriet heeft verschillende oorzaken. En die wil ik je graag uitleggen, zodat je niet meer zo bang voor jezelf hoeft te zijn.

Je bent nu bijna achttien en een half jaar oud. Pas op je zevenentwintigste kom je erachter dat je ADHD en dyslexie hebt. En rond je tweeënveertigste blijk je ook nog autisme te hebben. Omdat deze condities bij jou nog niet geconstateerd zijn, moet jij flink boven je kunnen zien te functioneren. Je doet dat zoveel beter dan je van jezelf denkt. Een groot deel van jouw vermoeidheid komt hier vandaan. Net als het grote wantrouwen naar jezelf. Je ziet jezelf vaak uit het niets ontploffen, gevolgd door het gevoel dat je alles en iedereen in elkaar wil trappen. Dit maakt het voor jou makkelijk om jezelf als een agressief monster te zien.

Het ontploffen en agressie komen doordat je ver over je eigen grenzen heen gaat, zonder dat je dit beseft. Alsmede het onbewust zwaar overprikkeld raken en toch door blijven gaan. Later leer je het begin van vermoeidheid en overprikkeling beter te herkennen. En je weet dan ook wat je vervolgens kunt doen. Na de constatering van A.S.S.-level 2 krijg je hulp en leer je je eigen gebruiksaanwijzing steeds beter ontdekken, accepteren en gebruiken. Gaandeweg word je een goede en betrouwbare vriendin van jezelf. Dus je mag jezelf net zo veel liefde, aandacht en begrip geven, als je aan anderen geeft.

Daarnaast woon je nu zo’n drie maanden op kamers. Deze grote verandering kost tijd, energie en inzet om eraan te wennen. En het gaat ook gepaard met grote eenzaamheid. Op de hele middelbare school van zo’n vijftienhonderd leerlingen ben jij de enige die zelfstandig op kamers woont. Waar anderen thuiskomen en een kopje thee met een koekje krijgen, samen met de vraag hoe het was en of er nog iets gebeurd is. Kom jij thuis in een lege ruimte. Moet je je kleren wassen, boodschappen doen, koken, stofzuigen, afwassen, huiswerk maken, enzovoort. Ook al is het zwaar, je hebt voor jezelf wel de beste keuze gemaakt. En geef jezelf een dikke knuffel, want ik ben zo trots op je. Hoe je het allemaal toch maar mooi voor elkaar bokst.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de reden waarom je uiteindelijk hebt besloten om op kamers te gaan. Ook voor al die familietoestanden mag je de tijd nemen om het te verwerken. Kort om, wat ik je zeggen wil. Je bent echt sterker en je doet het zoveel beter dan waar je jezelf credit voor geeft.

Misschien geloof je het nu nog niet, maar je leven wordt hoe langer hoe mooier. Blijf je hart volgen en je zult verrast zijn door wat de toekomst voor jou in petto heeft.

Een dikke knuffel

en ik houd van je,

je 49-jarige zelf

3 gedachten over “Lieve Ike”

  1. Mooie brief! Het leven is een zoektocht, de jouwe viel in de categorie ‘moeilijk tot zwaar’. Je hebt de weg gevonden.

  2. Wat gun ik de jonge Ike dat iemand dit destijds tegen haar had gezegd. Een omhelzing, bemoediging en onvoorwaardelijke acceptatie in woorden.

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven