Auteur: Ingrid Bes

In de keuken op De Laan stonden mijn zusje en ik achter het aanrecht met Katrien, onze zogenaamde tweede moeder, die prominent aanwezig was. In werkelijkheid was Katrien mijn één na oudste zus, maar zij gedroeg zich nooit als zus. Mijn andere zus Lidewij en ik wilden ook iets snijden, maar op de een of andere manier werd ons geen ruimte gegund. Geen ruimte voor ieders eigen snijwerk of inbreng bij het klaar te maken gerecht. Zoals meestal met onze tweede moeder ontaardde dit in een best wel gevaarlijke zusjesruzie met het grote broodmes binnen handbereik. Katrien bleef als oudere zus steevast op haar plaats en zag haar twee jongere zusjes weg als irritante vliegen die om haar en “haar aanrecht” heen zoemden. Zij vond, dat zij als tweede moeder meer recht had daar aan te staan dan dat jonge spul dat net kwam kijken. Waar mijn echte eerste moeder op dat moment was, geen idee. Later begreep ik van mijn oudste zus dat zij vaak op ons moest passen als onze ouders ergens naartoe gingen, maar waarheen is tot op de dag van vandaag een mysterie. Waar mijn oudste zus op dat moment was? In ieder geval niet in de keuken. Zij had ook helemaal geen zin om op die kleintjes te passen of mee te doen met dat moederstuk van Katrien, een vriendje was in aantocht en veel interessanter.

Terug in de keuken liep de ruzie hoog op en opeens duwde het jongste zusje de tweede moeder weg, greep het broodmes en hakte i.p.v. in de aardappels in tweede moeders vinger. Het bloed stroomde over de broodplank die langzaamaan veranderde in een bloedplank en iedereen trok lijkbleek weg. Wat nu te doen? Want opbiechten, dat de ruzie tot een hakpartij had geleid, zou ons niet helpen. Excuses bestonden in die tijd niet, dus er werd gezocht naar verband en pleisters en de bloedplank werd onder de koude kraan schoongespoeld, zodat deze weer als broodplank door het leven kon. Of er die dag eten op de plank gekomen is lijkt me niet, maar haar vingertopje bleef gelukkig bengelen en is uiteindelijk uit zichzelf weer vastgegroeid. Nooit meer samen koken  met onze tweede moeder. Dat besluit namen mijn zusje en ik. Vanaf die dag nam Katrien, onze tweede moeder,  het aanrecht in en verdwenen mijn zusje en ik naar de vierkante meter speelruimte tussen de woon- en slaapkamer. De snijdende rust was weergekeerd.

Scroll naar boven