Mijn inner voice

Auteur: Carla van Vliet

Iedereen heeft er eentje. Zo één die zich overal tegenaan bemoeit, ook als je dat helemaal niet wilt. Dan heb ik het over dat stemmetje van binnen, dat zich op de gekste momenten opdringt. Soms lucht het lekker op die stem aan het woord te laten, maar soms is het ook beter die stem het zwijgen op te leggen. En wat als je er drie hoort? Afhankelijk van de situatie?

Zo had ik laatst een situatie: ik ging bij iemand op verjaarsvisite. Ik kende haar eigenlijk alleen van het schoolplein waar we onze kinderen halen en brengen. Onze conversatie, als die er al was, ging vrijwel altijd over het weer. Ik wist wel dat ze Sonja heette. Toch vroeg ze een beetje verlegen, wat haar tegelijkertijd iets triestigs gaf, of ik op dinsdagmorgen koffie wilde komen drinken, voor haar verjaardag. Mijn inner voice riep meteen: ‘Nee joh, je vindt haar suf en je moet naar yoga!’ En toch zei ik: ‘Oké leuk! App je adres maar even!’

Op die dinsdagmorgen zat ik op de fiets, mijn haar leuk in de krul en een altijd-goed-cadeautje in de tas. Ik was nog niet halverwege of er barstte een regenbui los die aangaf dat mijn regenjas toch niet waterdicht bleek. Aangekomen bij het huis van Sonja deed de jarige zelf open. Ze vroeg verbaasd: ’Héé, regent het?!’ Mijn toch al getergde inner voice knalde: ’Nee joh, ik wilde vanmorgen graag mijn jas aanhouden onder de douche!’ Ik wist hem te onderdrukken en zei: ‘Ja…’

Vervolgens stapte ik naar binnen, hing de kletsnatte jas aan de kapstok en duwde mijn natte haar nutteloos omhoog. Toen vroeg Sonja: ‘Heb je het een beetje kunnen vinden?’ Mijn inner voice verslikte zich: ‘Nee joh, ik ben nog steeds zoekende eigenlijk want ik zou echt niet weten waar jij woont!’ Ik overstemde hem dapper met: ‘Ja hoor.’

Ik verschool me maar een poosje achter koffie en taart. Toen kwam de, zo te zien, zus van Sonja binnen. Ze droeg een cadeau, met de duidelijke vormen van een boek. Sonja zei, het geheel wegende op haar hand: ‘Is het misschien een boek?’ Toen zag ik de inner voice van haar zus roepen: ‘Nee joh, het is een skippybal!’ Maar de zus reageerde braaf: ‘Eh, ja.’ Het feestvarken pakte het verwachtingsvol uit en zag toen dat het een dieetboek was. Ze slikte even en ik zag dat hààr inner voice wilde schreeuwen: ‘Kreng dat je bent, je bent zelf te dik!’ Maar ze wist er geforceerd uit te persen: ‘Goh, leuk zeg…’

De volgende dag troffen wij elkaar weer op het schoolplein. ‘Wat was het gezellig gisteren hè!’, zei Sonja trots. Ik stampte mijn inner voice de grond in en antwoordde: ‘Nou, zeker!’ Ze ging door: ‘En wanneer ben jij jarig?’ Ik maakte een wegwerpgebaar: ‘O, net jarig geweest.’ De kinderen kwamen rennend naar buiten. Mijn dochter had een opgerold papier in haar hand versierd met linten en riep: ‘Niet kijken mam, is voor je verjaardag vrijdag!’

1 gedachte over “Mijn inner voice”

  1. Een herkenbare strijd met het innerlijke voor een onzichtbare norm en een knipoog vol humor aan het einde..

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven