Auteur: Joke Stoutjesdijk

Ik doe de sleutel in het slot en stap met mijn hoofd nog vol van de drukke werkdag mijn huis in. Meteen krijg ik prikkels die vertaald worden in een ‘niet pluis gevoel’. Waar blijft het ontvangstcomité van Kitty en Mimmy? Waarom staat de voordeur open? Wat is het koud hier! Weg is mijn beeld van lekker thuis komen, een rustig moment met koffie in mijn eigen mok (i.p.v. die vieze kartonnen bekers op het werk) lekker in mijn schommelstoel, met de katten opschoot. Ik loop verder en word overvallen door een hevige onrust: dit is mijn thuis niet. Chaos in de kamer met rommel over de vloer, kastdeuren open, laden half eruit getrokken. Op trillende benen loop ik verder en zie eenzelfde overhoop gehaalde slaapkamer en kantoor. Papieren wapperen in de tocht. Ik zie modderstappen in de gang, en gebroken glas bij de voordeur.

Ik graai mijn mobiel uit mijn werktas en bel de politie. Op de vraag ‘mevrouw wat mist u uit uw huis?’ komt een onsamenhangende reactie van mijn kant. Ik mis mijn thuis, maar hoe vertaalt zich dat concreet? Even later stappen ze bij me binnen. Een vertwijfelde opmerking van ‘kijk niet naar de rommel’ weet ik nog net in te houden. Intussen bel ik een vriendin uit de wijk en roep ik paniekerig om Kitty en Mimmy in de straat. Gelukkig komen die van onder de bosjes snel tevoorschijn. Even later drukt mijn vriendin haar voordeursleutel in mijn hand en word ik met zachte dwang op weg naar haar huis gedirigeerd. ‘Laat het regelen maar aan ons over’, zegt de politieagent nog, ‘we hebben je telefoonnummer.’

Ik zit wat op de bank naar buiten te staren en dan zie ik haar de hoek om komen. Ze heeft een nieuwe sleutel voor me en zegt: ‘Ga maar, het is goed nu.’ Ik loop naar huis en als ik binnen stap, komen Kitty en Mimmy met de staart omhoog me tegemoet. Ik ruik koffie en de frisse geur van mijn favoriete schoonmaakmiddel. Alles opgeruimd en op zijn plek. Op het aanrecht bij de koffiepot staat een kaart met ‘Welkom Thuis’. En langzaamaan daalt de bekende rust weer over me heen:  ja Oost, West, ik ben weer thuis – in rust.

1 gedachte over “Oost, West, thuis is er de (on)RUST”

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven