Auteur: Rien Floris

Hij kocht nooit iets op internet, maar die reclamemail van de P-Phone, intrigeerde hem. Hij was speciaal uitgekozen door zijn provider en ‘mocht’ er een kopen. Dat vond ie een stomme advertentietekst, maar Sebas was toe aan een nieuwe telefoon. 

Drie dagen later was de telefoon er in fluorescerend hoesje dat voortdurend van kleur veranderde. Alsof die telefoon leefde, hij leek een hartslag te hebben.  

 Zijn vriendin Edith zag het direct. ‘Oh, wat een mooie. Zo’n toestel heb ik nog nooit gezien. Mag ik even…?’  

‘Nee, deze is van mij’, zei Sebas.

De camera was verbluffend. Vier lenzen met een waanzinnige scherpte-diepte. Hij fotografeerde haar terwijl ze stond te koken. Op dat moment knipperde er een P in het beeldscherm. Hij klikte er op. Er gebeurde niks. Misschien wist Edith wat die P betekende.  Maar zij stond stil. Echt stil. Stokstijf met een houten lepel boven de pindasaus, zonder te roeren. 

‘Edith? Eh, gaat het…??’ Hij kwam dichterbij en keek in haar ogen. Een glazige blik. De saus pruttelde niet en ook de televisie was stilgevallen. ‘What The Fuck!’ De P op de telefoon knipperde rood alsof hij aan het opnemen was. Hij klikte er nog een keer op. 

Meteen babbelde de journaallezer door, de saus pruttelde en Edith roerde.  

‘Gaat het schatje?’ ‘Ja, gaat prima, het eten komt zo, maar nu even aan de kant’.  

Sebas drukte nog eens op de P en alles bevroor weer. Hij kuste haar in haar nek – daar hield ze niet van tijdens het koken – geen reactie. Niets. Wow, hij kon de wereld op pauze zetten.  

Zaterdag, boodschappendag. Sebas laadde voor een week eten in zijn kar. Vlak voor de kassa pakte hij zijn telefoon om ‘af te rekenen’. Camera aan en een klik op de P. Alles stond stil. Hij manoeuvreerde tussen verstarde mensen naar buiten. 

Geweldig dit, hij was de baas van de wereld geworden. Even bij een pinautomaat staan als iemand geld haalde en als de flappentap de biljetten gaf op de P drukken. Zo kon je je zakken vullen. Hij kon zelfs het verkeer stilzetten. Oh en die leuke buurvrouw waar hij een oogje op had, zou hij ook eens een keer stilzetten. 

Edith verbaasde zich over zijn metamorfose van digibeet tot telefoonverslaafde. Hij fotografeerde alles en liep er zelfs mee naar de buren.  

Zachtjes zoemend lag het apparaat op zijn nachtkastje. Ze had gevraagd of dat ergens anders kon, want de laatste tijd werd ze vaak midden in de nacht wakker met een onbestemd gevoel. Alsof er iets was gebeurd waar ze niet bij was geweest.  

In zijn agenda vond ze de telefooncode. Terwijl hij nog sliep, pakte ze de telefoon van het nachtkastje en liep naar de woonkamer. In de fotomap zag ze een supermarkt, geldautomaten, haarzelf in bed en ook de buurvrouw in een vreemde pose. Huh??!  

Toen Sebas met een verwilderd hoofd de woonkamer in stormde, maakte ze een foto en drukte in een reflex op de knipperende P die fel rood oplichtte. 

1 gedachte over “Pauze”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven