Auteur: Tamara Maas

De zwarte raaf kijkt mij schuins aan met zijn heldere kraaloogjes. Samen staan we boven op de betonnen dakrand van de wolkenkrabber.

‘Ga je mee?’ Ik zwijg.

‘Vind je het eng? Stap maar op mijn rug.’

Ik haal diep adem. In het diepe springen is nou niet echt mijn hobby, maar de raaf ziet er sterk en vol zelfvertrouwen uit. Aarzelend klim ik op zijn rug en omarm stevig zijn slanke hals.

‘Eén, twee, drie!’

Daar gaan we! Mijn maag tuimelt als een volle wasmachine heen en weer. Na een paar minuten komt mijn adem tot rust en durf ik mijn ogen te openen. We scheren door de lucht en vliegen boven een duinlandschap aan zee. Ik zie twee wandelaars gebarend in gesprek.

Maken ze grappen? Biechten ze hun stoutste dromen op? We maken een duikvlucht naar beneden.

Mooi! Dan kan ik ze afluisteren!

In plaats daarvan duiken we de nacht in. De vuurtoren zwaait naar de schepen. Dansend licht op de maat van niets.

Raaf neemt een scherpe bocht naar links en we vliegen steil omhoog over de Zwitserse bergtoppen, naar het Noorderlicht in Zweeds Lapland, naar de oerwouden van Borneo. We plaatsen vlaggetjes op de wereldkaart.

‘Jaaaaa!’ roep ik uit. ‘Dit is het! Dit heb ik altijd al gewild!’

Vrij van keuzes en zonder zorgen vliegen we de aardbol rond. We reizen verder.

‘Waar wil je heen?’, vraagt Raaf. ‘Naar huis.’

‘Waarom?’

‘Gewoon. Ik mis m’n gezin.’

‘Maar je hebt mij toch?’, zegt Raaf verbaasd.

‘Klopt, maar zo reizen voelt kaal. Ik wil het graag samen met hen doen. Samen lachen, samen verwonderen. Samen de bergpaden op en af, samen slenteren door middeleeuwse steegjes. Samen ontdekken.’

We proppen de auto vol. ‘Waar wil je heen, mam?’ ‘Maakt niet uit.’

2 gedachten over “Raaf”

  1. Susanne Ottenheijm

    Over dromen die voller zijn met het juiste gezelschap. Samen zijn, liefde, vrijheid!
    Ik zie je helemaal vliegen, als Nils Holgersson op zijn gans 🙂

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven