Tijgerhuid, tijgermoed

 Auteur: Diana Willemsen

Dag scheurtjes in de huid van de holte van mijn ellenboog aan de linkerkant. Het is moeilijk om te kiezen tussen jullie. Ik tel er minstens acht. Zigzaggend gaan jullie verder naar boven en naar beneden op mijn arm. Als stroompjes water een weg zoekend. Jullie zijn lichter dan de spaarzame, ongeschonden huid die er omheen ligt. Het zijn meer littekens in littekens. Ontelbare littekens. Als de strepen van een tijger.

Ieder barstje in mijn huid is een verhaal nooit verteld. Verhalen van treiterende kinderen en familieleden. Omdat ik anders was. Van handen die zich niet konden bedwingen. Ook omdat ik anders was. Het resultaat van uithongeren. Van verlaten worden. Van angst. De verwensingen. De klappen. Een bepaalde keer kon, op een haar na, mijn lijf dat laatste niet aan en ik denk dat jullie die dag zijn ontstaan.  

De aanleiding was kinderlijke onschuld. Ik slikte toen mijn woorden nog niet in. Mijn vader sloeg door. Letterlijk. Ons huis was ordelijk als altijd. Schoner dan je verwacht met een kleuter. Het rook er naar boenwas, koperpoets en schoonmaakmiddel. De open trap was glad. Ik mocht nooit rennen in huis. Maar ik luisterde nu niet naar mama. Mama was het huis uit gevlucht. Samen met tante Maria, die ook bij ons inwoonde. Ik rende harder dan ik ooit gedaan had. Mijn kamer in. Mijn veilige plek. Maar ik was niet snel genoeg voor de lange benen van mijn vader. Hij greep me weer vast. Ik wurmde en ontweek en incasseerde. Het laatste dat ik me herinner is dat ik tegen een deur vloog.

Mijn romp zit onder een verbazingwekkende hoeveelheid striae, mijn armen ook. Toen het scheuren mijn benen bereikte liep ik weg en bleef ik dertig jaar stug doorlopen. De scheuren in mijn huid zullen altijd te zien zijn. Er is geen genezing. Op mooie, zonnige dagen lijkt mijn tijgerhuid zelfs licht te geven. Alsof de strepen om aandacht vragen. Ze herinneren me aan waarom ik nog er nog steeds ben. Tijgermoed. En dat past mooi bij mijn gehavende velletje.

3 gedachten over “Tijgerhuid, tijgermoed”

  1. Je hebt zo goed het contrast tussen kwetsbaarheid en (veer)kracht laten zien. Mooie metafoor met die littekens ‘als stroompjes water een weg zoekend.’

  2. Ik heb je verhaal een paar keer gelezen, zoekend naar woorden wat het met me deed. Tamara zegt het goed: kwetsbaarheid en (veer) kracht.
    Zo mooi hoe je je pijnlijke geschiedenis zodanig beschrijft dat er veerkracht uit spreekt en ik het beeld krijg van een krachtige schrijfster.
    De kracht van het verhaal zit voor mij in de beheerste manier waarop je de vreselijke dingen beschrijft.

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven