Auteur: Sanne Korver

De stralen van de bijna ondergaande zon strelen mijn gezicht. Een zachte wind laat de blonde haren van onze drie kinderen lichtjes dansen. Op de achtergrond het geluid van de golvende zee. Op de voorgrond het geroezemoes van mensen. “Mag ik een warme chocomel?”, Lieke kijkt ons aan met haar grote, blauwe ogen. Sara ziet haar kans schoon: “Met slagroom?”. “Het is toch helemaal geen winter?”, lach jij.
Als de serveerster de bestelling op komt nemen, bestel jij drie warme chocomel met slagroom, een biertje en een bitter lemon. “Mogen we toch ook de menukaart?” Je kijkt me verrast aan. Ik beantwoord de blik in je ogen. Ja, we gaan hier blijven eten. Ja, ik weet dat we dat eigenlijk niet kunnen betalen. Maar ik weet ook dat dit moment te kostbaar is.
De serveerster loopt weg. Ik kijk naar jou en naar onze kinderen. Mijn buik trekt samen. Ik wil niks liever dan dit moment stop zetten in de tijd. Niet de manier waarop we hier naartoe gereden zijn, ruziënd in de auto, omdat je niet wilde gaan.
Niet de fijne wandeling over het strand, waarvan ik weet dat het onze laatste zal zijn. Maar dit moment, waarop we nog wat langer blijven genieten van deze middag en in deze strandtent blijven eten.
Ik kijk naar jou. Je ogen stralen. Dat is lang geleden. De serveerster brengt de drankjes en geeft ons allebei een menukaart. Mees klimt bij jou op schoot en aait met zijn vingertje over jouw wang, terwijl jij de kaart bestudeert. Sara en Lieke zitten tegen elkaar aan, weggedoken in de dikke kussens op de steigerhouten bank, gezellig te kletsen over hun juffen, “Is de chocomel al koud genoeg om te drinken, mam?”. “Jullie wilden toch warme chocomel?”, zeg jij plagerig.
Tranen branden in mijn ogen. Ik wil niet huilen, niet hier, niet nu. We lijken bijna een normaal gezin. Als iemand ons hier ziet zitten, is ons verdriet onzichtbaar. De werkelijkheid is dat dit ons laatste ontspannen moment samen zal zijn. Dat de ziekte het van jou gewonnen heeft en dat we je binnenkort moeten gaan missen.
Maar nu nog niet. Nu ben je hier, met ons, in de zon, bij de zee. De omgeving vervaagt, het geluid valt stil en ik zie alleen nog maar ons gezin. Zoals je met z’n tweeën alleen op de wereld kunt zijn in een vol restaurant, als je net verliefd bent.
Ik ben verliefd. Op dit moment, op dit gezin, ons gezin, en op jou.

1 gedachte over “Verliefd”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven